“Mijn moeder is bij Villa Casimir weer helemaal opgebloeid”

Sinds Lia (83) ruim twee jaar bij Villa Casimir in Roermond woont, ziet haar zoon Menno haar weer genieten van het contact met anderen. Ook voor hem is er iets veranderd. Hij hoeft niet meer voortdurend voor haar te zorgen en kan weer gewoon haar zoon zijn.

Alleen thuis wonen werd steeds moeilijker

Na het overlijden van haar man in 2020 ging Lia, die dementie heeft, geleidelijk achteruit. Overdag ging ze naar de dagbesteding. Thuis kreeg ze hulp van de thuiszorg en haar familie. Toch was ze ’s avonds vaak alleen.

“Als mijn moeder rond vijf uur thuiskwam van de dagbesteding, was ze weer alleen. Ik of mijn jongste zus gingen langs, maakten eten voor haar klaar. Maar we konden er niet altijd zijn.”

Na enkele ziekenhuisopnames, waaronder na een val, maakte Menno zich steeds meer zorgen. Lia kon nog veel zelf, zoals douchen, maar vergat soms te eten en te drinken. Alleen wonen werd steeds minder veilig.

“Je probeert haar zo lang mogelijk thuis te laten wonen. Maar op een gegeven moment moet je eerlijk zijn. Het was gewoon niet meer veilig.”

Menno ging op zoek naar een plek in de buurt van Roermond. Hij wilde dat zijn moeder goede ouderenzorg kreeg, maar vond het minstens zo belangrijk dat ze onder de mensen kon zijn. En dat familie gewoon kon binnenlopen, zoals ze dat thuis ook gewend waren.

Een warm welkom vanaf de eerste dag

Bij het eerste bezoek aan Villa Casimir voelde het voor Menno meteen goed. De sfeer sprak hem aan en hij zag dat hij er gemakkelijk binnen kon lopen. “De zussen van mijn moeder kwamen vroeger ook regelmatig langs. Dat wilde ik graag zo houden. Je wilt niet het gevoel hebben dat je ergens op bezoek gaat waar je eigenlijk niet zomaar binnen kunt lopen.”

Ook de eerste dag staat hem nog goed bij. “Het ontvangst was vanaf dag één top. Alle bewoners en medewerkers waren erbij en er was zelfs gebak. Ik was verrast hoe snel je je op je gemak voelt.”

Dat vrije binnenlopen is nog altijd belangrijk voor Menno en zijn familie. Hij bezoekt zijn moeder bijna iedere zaterdag en zondag. Ook Lia’s zussen en kleinkinderen komen graag langs. Ze drinken samen koffie en praten bij. Soms voelt het bijna alsof ze bij elkaar thuis zijn.

Samen zingen, kaarten en carnaval vieren

Lia doet graag mee aan activiteiten. Vooral zingen vindt ze fijn. “Als er in de villa gezongen wordt, doet mijn moeder altijd mee. Liedjes van vroeger kent ze nog goed.” Muziek kan vertrouwd voelen en herinneringen oproepen, ook wanneer andere herinneringen door dementie vervagen.

Als Menno in het weekend langskomt, zitten Lia en hij vaak samen in de tuin. Andere bewoners schuiven geregeld aan. En de activiteitenbegeleidster neemt bijvoorbeeld een pak kaarten of een spelletje mee. Het zijn eenvoudige momenten, maar ze doen de bewoners zichtbaar goed.

“Je ziet mensen dan echt opbloeien,” vertelt Menno.

Een bijzonder moment was toen Lia prinses carnaval werd. De familie mocht dat samen met haar, de andere bewoners en medewerkers vieren. Een herinnering waar Menno met een glimlach aan terugdenkt. Ook de kleine gewoonten maken haar dagen vertrouwd. Zo krijgt Lia ’s ochtends een eitje en geniet ze ’s avonds van haar advocaatje.

Weer moeder en zoon zijn

Lia’s dementie gaat verder achteruit. Toch ziet Menno dat ze weer meer plezier beleeft aan haar dagen. Ze is onder de mensen en lijkt zich beter op haar plek te voelen. “Ze wilde absoluut niet haar vertrouwde appartement verlaten, maar sinds ze verhuisd is, heb ik haar niet meer horen klagen over haar woonsituatie. Bij de zorgvilla heeft ze ruimte, vrijheid en kan ze doen wat ze wil. Ze is compleet opgeleefd en weer onder de mensen. Dat doet haar goed!”

Voor de verhuizing was Menno als mantelzorger veel bezig met de zorg voor zijn moeder. Hij deed boodschappen, maakte eten klaar en hield in de gaten of alles goed ging. Nu kan hij zijn bezoek anders invullen. “Ik kan weer gewoon vragen hoe haar week is geweest. Samen koffie drinken, een verhaal vertellen. Ik hoef niet voortdurend bezig te zijn met zorgen en regelen. Je krijgt weer tijd voor elkaar. Dat is heel fijn.”

Voor Menno is dat misschien wel de grootste verandering. De zorg voor zijn moeder blijft belangrijk, maar er is weer meer ruimte voor wat ze samen delen: tijd met elkaar, een kop koffie en de gewone verhalen van alledag.